Ιστορική μνήμη.

Γράφει στην εισαγωγή του βιβλίου "Έλληνες εναντίον Ελλήνων" από τις εκδόσεις "Αρχέτυπος" η Δήμητρα Νικολαίδου :

"Μόνο μελετώντας, όσο δυνατόν αποκομμένοι από τις προσωπικές μας προτιμήσεις, μπορούμε να αποφασίσουμε ελεύθερα ποιο μονοπάτι θα μας απομακρύνει γρηγορότερα από την τάση μας να βάζουμε το προσωπικό μας συμφέρον και ιδεολογία πάνω από το κοινό καλό. Και η μελέτη αυτή μπορεί να γίνει μόνο με ένα τρόπο:

Μακριά από τα όσα μάθαμε στο σχολείο, όσα ακούσαμε από τους δικούς μας κι όσα μας αρέσει να πιστεύουμε. Μακριά από όσα μας κάνουν να νιώθουμε άνετα στην όποια ιδεολογία μας. Κάπου εκεί, στο σημείο όπου κανείς νιώθει να τραβιέται το χαλί κάτω από τα πόδια του, μακριά από παρηγοριές και μακριά από λοιδορίες, τείνουν να κρύβονται οι απαντήσεις".

Γράφει η Γιώτα Σύκκα στην εφημερίδα καθημερινή στον φύλο της Παρασκευής 1 Σεπτέμβρίου 2017 στο άρθρο της "Μάνος Λοίζος": Ένα μουσικό… Πείραμα":

"Την περιπέτεια που είχε με τη λογοκρισία ο Μ.Λοίζος την έχει διηγηθεί πολλές φορές ο Λευτέρης Παπαδόπουλος. Στο "Δέκα παλικάρια", ο στιχουργός και δημοσιογράφος έγραφε " κι όλη τη νύχτα λέγαμε τραγούδια για τη λευτεριά" που τελικά έγινε "τραγούδια για τη λεβεντιά", ενώ οι στίχοι "Πίσω από την πόρτα το καρφί/και στο καρφί σακάκι", έγιναν: Πίσω από την πόρτα την κλειστή/ένα παλιό σακάκι".

Εντελώς αυθόρμητα ο νους μας συνθέτει την ερώτηση:

Μακριά από τα όσα μάθαμε στο σχολείο, όσα ακούσαμε από τους μας κι όσα μας αρέσει να πιστεύουμε...

Κι αν κάποιοι έζησαν τα γεγονότα; Κι αν πολλοί βίωσαν τη λογοκρισία και την ανελευθερία; Κι αν πολλοί και τα  βίωσαν και δεν υπάρχουν ή τα κουβαλούν μέσα τους πάνω τους με μορφή μόνιμης ψυχική ή σωματικής αναπηρίας;

Τότε; Μπορεί κάποιος να μην υπολογίσει τα γεγονότα να μην τα περιγράψει να μην τα μεταδώσει στις επόμενες γενιές;

Τι πρέπει να κάνει να αυτολογοκριθεί επειδή οι εποχές άλλαξαν; Επειδή σήμερα μπορούμε να γράφουμε και να μιλάμε ελεύθερα; Μα πως έγινε αυτό; Πόσοι θυσίασαν την ζωή τους και έπαιξαν την αξιοπρέπεια και τη σωματική τους ακεραιότητα κορώνα γράμματα;

Και δεν ήταν μόνο οι αριστεροί ήταν και οι μετριοπαθείς δεξιοί οι κεντρώοι. Όσοι ήταν δημοκρατικοί δέχτηκαν το βάσανο και τη σφαλιάρα του ολοκληρωτισμού τότε…Που όλα τα καταπλάκωνε η φοβέρα και οι στρατιώτες πάνω σε μοτοσυκλέτες με περικεφαλαίες και πανοπλίες που εκτελούσαν τυφλά τις πρόδηλα παράνομες διαταγές της "χούντας" και του καθεστώτος που αυτή επέβαλε.

Στην αγόρευση του μετά τη λήξη της αποδεικτικής διαδικασίας στη δίκη των βασανιστών του ΕΑΤ-ΕΣΑ (8 Σεπτεμβρίου 1975) ο στρατιωτικός επίτροπος Μιχαήλ Ζούβελος ανάφερε μεταξύ άλλων:

"Άπαντες κραδαίνοντες αυτόματα όπλα εισωρμούσαν εις την κατοικίαν του υπόπτου. Η έλλειψις εντάλματος συλλήψεως, η νύχτα και αι κλεισταί θύραι ήταν επουσιώδεις λεπτομέρειαι. Ο υπό σύλληψιν ακινητοποιείτο προ των εντρώμων οφθαλμών της συζύγου και των τέκνων του. Και μετά θυελλώδη έρευνα των πάντων απήγετο κυριολεκτικώς και μετεφέρετο εις το ΕΑΤ-ΕΣΑ".

Το άσυλο της κατοικίας; Η προστασία της παιδικής ηλικίας και η οικογενειακή ειρήνη; Γραμμένη στα παλαιότερα των υποδημάτων των εθνοσωτήρων…

" Και θεωρούντες προδοσίαν την προσπάθειαν επαναφοράς της νομιμότητος-Αυτοί που εξηκολούθησαν εθελοτυφλούντες να αποκαλούν "Επανάστασιν" την προδοσίαν-συνέλαβαν κι εβασάνισαν χυδαίως εντίμους αξιωματικούς τους Στρατού Ξηράς, της Αεροπορίας και του Ναυτικού. Θραύοντες καθίσματα επί των ώμων των και μαστιγώνοντες αυτούς ανηλεώς. Και ποια ποινή είναι αρκετή δι' εκείνους που επέτρεπαν εις δεκανείς να καταδιώκουν ορυώμενοι πλοιάρχους;

Ιδού κατάντημα κύριοι δικασταί, εθνικοφρώνων, που θα μας έσωζαν από τον κομμουνισμόν. Αυτά ως προς τους διοικητάς".

…Ο Ταγματάρχης Σπύρος Μουστακλής στην αποδεικτική διαδικασία δεν μπορούσε να γράψει ή να διαβάσει, λόγω της αφασίας. Καθισμένος σε μια καρέκλα και σηκώνοντας το αριστερό του χέρι σφιγμένο σε μια γροθιά, άρχισε με χειρονομίες να περιγράφει πως τον χτυπούσαν. Λίγο ποιο κάτω στο ακροατήριο ο βουλευτής κ. Μήνης ξεσπά σε κλάματα, ενώ ταυτόχρονα κρύβει το πρόσωπο του για να μη βλέπει…

Ο Μουστακλής συνεχίζει της χειρονομίες και αρχίζει να βγάζει η γραβάτα και το πουκάμισο του. Δείχνει το δεξί του ώμο στο δικαστήριο. Ο επίτροπος του Στρατοδικείου ρώτησε αν τον χτυπούσαν. Ο μάρτυρας απάντησε κάνοντας σπασμωδικές κινήσεις λέγοντας…"πατ πατ", "μπαμ-μπουμ". Στο λαιμό ρώτησε ο επίτροπος; Ο Μουστακλής απάντησε με πνιγμένη φωνή "Ναι,ναι". Ο επίτροπος πρότεινε να σταματήσει η εξέταση…(Απόσπασμα από το βιβλίο Οι δίκες της Χούντας".

Ο Επίτροπος του στρατοδικείου αναφέρει και για την εκπαίδευση των υποψήφιων βασανιστών στο Κέντρο Εκπαίδευσης Στρατιωτικής Αστυνομίας (ΚΕΣΑ):

"Αντί εν όπλοις να υπερασπίζονται τους συμπατριώτες των, υποχρεώθησαν να τους βασανίζουν. Υποχρεώθησαν και δεν παρουσιάστηκαν ως εθελονταί , όπως επεχειρήθη να εμφανιστούν...Αφού τους συνέτριψαν εις το ΚΕΣΑ κάθε ίχνος προσωπικότητος και ανθρωπισμού".

Για πρώτη φορά αν ενθυμούμαστε καλά στην ποινική δικαιοσύνη ακούστηκε για Πλύση εκγεφάλου από επίσημα όργανα του κράτους.

Η ιστορική μνήμη και τα ντοκουμέντα είναι ίσως το μοναδικό πειστήριο που υπάρχει όταν περνούν τα χρόνια…Γιατί τα χρόνια περνούν και πρέπει να μην λησμονούμε πως θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία…Προκειμένου να ζούμε δημοκρατικά.

Γιώργος Μουταφίδης.

 

 

 

Αναζήτηση

Ακούστε ζωντανά

Παρακολουθήστε ζωντανά

Skype

Ενδιαφέρουσες ιστοσελίδες

LegetøjBabytilbehørLegetøj og Børnetøj