Σκέψεις μετά τα μεσάνυχτα.

Μεσάνυχτα και οι σκέψεις δαιμόνιες, διεισδυτικές ασταμάτητα χτυπούν αλύπητα τους υποδοχείς των νευρώνων μου. Σκέφτηκα πως στο πέρασμα των χρόνων αυτός ο τελευταίος με έκανε και σοφότερο και πλουσιότερο σε εμπειρίες και ξαφνικά μια κουστωδία από σκέψεις σαν τακτικός στρατός άρχισε να με πυροβολεί λες και είχε στήσει ενέδρα κρυμμένος πίσω απ’ το εγκεφαλικό μου παραπέτασμα…
Επικίνδυνα αυτά τα παραπετάσματα…Χωρίζουν από ιδεολογίες μέχρι και νευρώνες σκέφτηκα. Ξαφνικά τα δάκτυλα μου άρχισαν να χαϊδεύουν το πληκτρολόγιο και η μια λέξη ν’ ακολουθεί την άλλη, η μια φράση να φέρνει την άλλη όμως κι η μία σκέψη να αναιρεί την άλλη. Αποτέλεσμα; Σ’ αυτό τον κόσμο τον τρελό άρχισα να ξηλώνω και να ράβω ξανά απ’ την αρχή.
Η ζωή τραβάει τον ανήφορο αναρωτήθηκα; Κάτι καινούργιο μας λες τώρα μου απάντησε με γουρλωμένους τους οφθαλμούς το υποσυνείδητο! Δεν κόβεις τις ψηλές; Εδώ άλλοι έχουν σωλήνες στο λαρύγγι κι οι άλλοι απέξω λένε στον γιό της κορώνας να μας μπει βαθύτερα χορεύοντας στους ρυθμούς του ντάπα ντούπα με σηκωμένα τα χέρια και ξεσκισμένα τα πανταλόνια.
Αντιφάσεις αδερφέ…Μα γεμάτη αντιφάσεις και μέσα σ’ αυτές οι λίγοι να είναι ενεργητικοί και οι πολλοί παθητικοί. Ο λαός το λέει λίγο σκληρότερα…Όμως όπως και να το εκφράσεις η τελική πράξη είναι η ίδια…Το τι μορφή έχει; Έλα μην κάνεις τον χαζό ή την χαζή καταλαβαίνεις τι θέλω να πω…
Όχι μόνο στην πολιτική δεν θα αναφερθώ. Σ’ αυτήν αναφέρονται μόνο όσοι την κατέχουν. Εγώ ως πολίτης απλός τι να διεκδικήσω; Την ισότητα; Όταν πολύ μικρό μέρος του πλανήτη κατέχει τον περισσότερο πλούτο και το μεγαλύτερο πεινάει σαν κι εσένα και σαν κι εμένα; Τώρα λιγότερο ή περισσότερο; Τι σημασία εγώ πεινάω σήμερα εσύ θα πεινάσεις αύριο. Την δικαιοσύνη; Αν εγώ πάω να βρω το δίκιο μου στα δικαστήρια απέναντι σε έναν μεγαλοκαρχαρία με την πρώτη αναβολή που θα μου πάρει θα με έχει ξεβρακώσει οικονομικά. Την αξιοκρατία; Αυτήν την κρατούν άξια όσοι την υπόσχονται γιατί αυτοί που πάνε να την εφαρμόσουν στην πράξη; Τους τρώει το μαύρο σκοτάδι του παραγκωνισμού. Έξω απ’ την παράγκα βρε χαμένε που θα μας χαλάσεις τις συνήθειες; Αι ζωντόβολο από δω!
Κι αφού δεν μπορείς δεν διεκδικήσεις την ισότητα τη δικαιοσύνη και την αξιοκρατία Χαράλαμπε κλάψε με μαύρο δάκρυ! Κι αν έχεις ταλέντο μπες σε κανένα σπίτι μήπως και σε ψηφίσει το κοινό, ή κάνε μούσκουλα για να πας να δοκιμαστείς στα αγωνίσματα σε κανένα ξωτικό νησί.
Αυτά είναι τα σύγχρονα πρότυπα. Τι θέλεις να είναι η ποίηση; Το θέατρο; Η μουσική; Αυτά σε μια καραντίνα θα σε κάνουν να μετράς τα κλικ στο κανάλι του διαδικτύου. Άντε να φτιάξεις και κανένα τοκ τοκ που να σε πάει ντουγρού στην δόξα τη μεγάλη.
Υπάρχει κάτι όμως που ίσως τα αλλάξει όλα…Να αφήσουμε τα ανοιχτά μυαλά να μας κλειδώσουν στο δωμάτιο και να μη μας ξαναβγάλουν ποτέ έξω…
Γιώργος Μουταφίδης