Από το 2021 στο μέλλον.

Σαν μια καινούργια σιδηροδρομική γραμμή που το γρήγορο τρένο στο οποίο έχουμε επιβιβαστεί είναι έτοιμο να αναχωρήσει απ’ το σταθμό 2021 στο μέλλον. Πάντα ένας καινούργιος προορισμός για κάποιους είναι πρόκληση και για κάποιους άλλους αναγκαίο κακό. Οι μισοί χαμογελούν στο βαγόνι άνετοι, κι άλλοι μισοί με απλανές βλέμμα σκεπτικοί αναμένουν την αναχώρηση πνιγμένοι στην αβεβαιότητα.
Κοινό σημείο όλων μας είναι το ταξίδι που είμαστε έτοιμοι να κάνουμε. Το πώς νιώθουμε; Διαφέρει…
Αυτή θα είναι η μετά τον ιό εποχή. Για τους μισούς από εμάς θα είναι πρόκληση για καινούργια πράγματα. Για τους άλλους μισούς θα είναι μια επίπονη μετάβαση η οποία θα μας βασανίσει μέχρι να προσαρμόσουμε τα χνώτα μας με τα δικά της.
Το ζήτημα όμως πέρα και πάνω απ’ αυτό που νιώθουμε εμείς μέσα μας για το ταξίδι είναι το πώς θα αλληλοεπιδράσουμε με αυτούς που συνταξιδεύουμε. Θα καθόμαστε μοναχικοί στο κάθισμά του συρμού απομονωμένοι; Ή στην διάρκεια του ταξιδιού θα πιάσουμε την κουβέντα με τον επιβάτη του διπλανού καθίσματος απ’ το δικό μας. Θα αρκεστούμε στα τυπικά ή με γνώμονα την ανωνυμία μας θα του ανοιχτούμε και λίγο;
Με άλλα λόγια στην πορεία του ταξιδιού τις ανθρώπινες σχέσεις θα τις χωρίζει ένα αόρατο κι αδιαπέραστο διαχωριστικό ή αυτό δεν θα υπάρχει ανάμεσα;
Ο ελεγκτής θα είναι αυστηρός; Θα επιτρέψει στους επιβάτες, έστω κάνοντας και λίγο τα στραβά μάτια να επικοινωνούν ή με την πρώτη λέξη θα ακούγεται από τα χείλη του αυτό το διαπεραστικό σουτ; Κι εκεί θα σταματά κάθε αλληλεπίδραση έστω και χαμηλόφωνη;
Το ταξίδι μόλις άρχισε…Θα δούμε αν στο μέλλον όταν θα αποβιβαστούμε απ’ το τρένο θα είμαστε το ίδιοι ή όχι όπως όταν επιβιβαστήκαμε…
Γιώργος Μουταφίδης