Προστασία και προστάτες.

‘’Νομικό αντικείμενο ή αντικείμενο προστασίας στην σωματική βλάβη είναι η σωματική ακεραιότητα αυτή καθαυτή ενώ υλικό αντικείμενο ή αντικείμενο επιθέσεως ή πράξεως κάθε μιας σωματικής βλάβης είναι ο συγκεκριμένος άνθρωπος ο οποίος ΄΄τσαλακώνεται΄΄κάθε φορά από τον δράστη. ‘’
Κι αν τον δράστη η κοινωνία τον έχει εκπαιδεύσει να την προστατεύει απ’ τους δράστες; Εσύ θα βγεις να πεις μπροστά στη κάμερα ότι το όργανο δε χτύπησε έναν που έκανε περίπατο στο πάρκο της Νέας Σμύρνης ,αλλά έναν αναρχικό μπήξε, δείξε φτου κακά…
Κι επειδή…Σε πάει και λίγο το σύστημα…Κι επειδή…Το κανάλι που σε πληρώνει κλείνει και λίγο τον οφθαλμό πονηρά και με τακτ στην κυβέρνηση…Κανείς δεν σου λέει: ‘’Κύριε μου το δίκαιο στην Ελλάδα και στον πολιτισμένο κόσμο είναι η πράξη που καταλογίζεται κι όχι το φρόνημα…Έγκλημα η άδικη πράξη που καταλογίζεται στον δράστη και τιμωρείται απ’ το νόμο που έχει γραφτεί πριν την τέλεση της κάθε πράξης’’. Οτιδήποτε άλλο δεν είναι δίκαιο αλλά επιβολή…Βλέπε ολιγαρχικά καθεστώτα τύπου 509…Όπου δικαζόταν ο αριστερός για κατασκοπεία.’’
Όταν η κρατική βία η λεγόμενη νόμιμη βία δεν περιορίζεται από νομικές εγγυήσεις που πηγάζουν απ’ το Σύνταγμα που κυρίαρχο όργανο του έχει το λαό τότε…Υπάρχει απάντηση το ίδιο έκνομη, το ίδιο φρικαλέα και ίσως σκληρότερη ορισμένες φορές κι απ’ την κρατική βία. Και η βία αναπαράγεται…Γιγαντώνει…Ξεφεύγει!
Κι όταν ξεπερνάει τα όρια η βία και οι εκρήξεις της, θρηνούμε αυτό που θα έπρεπε να προστατεύεται με κάθε τρόπο η ανθρώπινη ζωή. Διότι μια συν μια ανθρώπινη ζωή δεν έχουν άθροισμα το δυο αλλά το άπειρο. Τουλάχιστον στις κοινωνίες που θέλουν να λέγονται νομικά πολιτισμένες.
Γιώργος Μουταφίδης.